Het leger

Het leger van Oeral Kozakken (tot 1775 en in 1917 Yaitsk leger) was gestationeerd in de Oeral regio, langs het midden en lagere deel van de Oeral rivier. De hoofstad van de regio was Yaik, gesticht in 1613 en in 1775 hernoemd als Uralsk. In het begin van de 18e eeuw beschouwden de Yaik kozakken zich als een militaire klasse in Rusland, maar bleven aanzienlijk autonoom. In 1734 werd de Nizhneyaitskaya grens (lagere Yaik grens) gecreeerd en de Yaik kozakken werd toevertrouwd deze tegen nomadenaanvallen te verdedigen.

Nadat de Yaik kozakken deelnamen in de opstand van Pugachev werd hun onafhankelijkheid beeindigd. Het gezag werd overgedragen aan de verantwoordelijke ataman en het militaire bestuur. Vanaf 1782 viel het Oeral kozakkenleger voor een tijd onder Astrachan en later onder de goeverneur van Orenburg.

In 1803 werden de voorlopige reglementen voor het leger geintroduceerd, volgens welke het Oeral kozakkenleger in burgerzaken aan de lokale overheid werd onderworpen en in militaire zaken aan de goeverneur van een nieuw gevormde provincie Oeral. Deze was ook de verantwoordelijke ataman. In 1874 werden enkele duizenden kozakken naar Centraal Azie nabij de Aralzee verbannen vanwege insubordinatie t.a.v. de nieuwe regels. Het Oeral kozakkenleger nam aan bijna alle Russische oorlogen deel, inclusief de patriottenoorlog van 1812 en de verovering van Centraal Azie. Tijdens de eerste wereldoorlog leverde het Oeral kozakkenleger 9 regimenten cavalerie, 1 batterij, 1 squadron lijfwachten, 9 speciale en reserve squadrons en 2 steppeteams (in totaal 10.447 man). In 1920 werd het Oeral kozakkenleger ontbonden.